Nga Albert Vataj
Padurimi i flakëruar etjeve për zjarr dhe epjeve për dëshirim, më hedh te ky prag shpengimi. Shtang te kjo shkrepëtimë e vezullimtë, ku ti qëndis me petale hirin tënd, dhe me polen ëmbëlton shijen e këtij flakërimi të hyjt që më mëkon e bekon.
Në përjetim më hap plagë, ky kafshim buze, e puthje flakatare, më pluskojnë dëshirimeve, si yjet që llamburisin hutimin etern, natave ku dehen hënat. I qiellit ky sublimitet që derdhet duhishëm kurmit që digjet etjes për zjarr e përjetim.
Më lë pa frymë ky kafshim buze që derdhet rrëmbimshëm në epjen prej etjesh të diellta, si dallgët shkëmbinjëve ku thërrmohet pafundësia e detit. Më deh ky teatralitet shkujdesjeje dhe hutimi, ku ti kridhesh magjishëm, e drojshëm i blatohesh hyjnisë së dritës dhe dalldisjes.
Më vë zjarrin gufimi i padurimit që derdhet në mua si llavën e atij vullkani, ku ti formëson në mijëra trajta shndërrimi.
Ngurim vajzërie dhe dëshirë marroke, stolis ky çast pror, ku ti jepesh fajshëm, e hyjnive ju lutesh për falje.
Nuk është mëkat të jesh e bukur, e bekura e këtij dritimi breror që të stolis.
Askush nuk e tha, dhe askund nuk u shkrua, se i hyjti hir, prej hyjnive, gruas ju mëkua si faj dhe shpirtit të botës ju blatua si mrekullim.
Te ky solemnitet i lartësuar në engjëlloren e flatërimeve të dritta, te ky çast ëndjeje dhe kopulimi.
Ti je, çfarë vetë shëmbëllimi, në ty ofroi si shpërblim. Në mua hodhi një prehër prush dhe ndezi zjarrin e shpërbërjes së frymshme. U flake në kraharorin e gjëmimshëm të përjetimeve, nga ty, trillane e mahnitjeve.
Dhe…
nga ty s’dua shpagim, por shërbesën e magjepsjes së dëshirimeve, që çelin në çdo prekje ku ti përpushesh, kall në çdo epje ku ti kridhesh, fërgëllon e në çdo prehje ku harrimtare jepesh.
Fjalët që dot nuk i shqiptoi buza e kafshuar, e zjarrin që po të ndez, e ndjej se si më mësyn si pushtim në çdo nerv dhe ind. Vërshueshëm si një ujvarë, e lë të derdhet mëkimi hyjnor brenda teje dhe njeriu tek unë thërmohet në mijëra shkrepëtima të vezullimshme.
Ti, përplot epje e epsh mbushur je. Te ky prag përunjësimi i dalldisjes, tekkëtu jepem. Në gjithësinë e këtij sublimimi çasti shpengimi, ndihem prani dhe dorëzim.
Buzën që puthja ta flak, kafshon. E ndjen se si stuhia e vlimit të gjakut zgjohet, të përpush e të pushton, si krahët e një përqafimi që të lë pa frymë.
Je endur prej vezullimesh të ngjyrshme, ti grua e zjarmët në epshe, dhe e dimërt në ngurim.
Ti që buzën kafshon.
Ti grua që ke ardhur mbushur me dëshirim, për t’i vënë zjarrin çasteve. Ku ti hyjnisht beh e kumton, e shpirtshmja yte vjen, për të dëshmuar mrekullinë e krijimit në ty, dhe lajmëruar lavdinë e Zoti në ne.
Amen!
