Albert Vataj
“Tragjedia më e madhe nuk është dështimi, por rehatimi në dhomën e pritjes së jetës”, do të shtonte në një shërbesë për vetëdijësim, Samuel Beckett.
Kur e trajtojmë ekzistencën tonë aktuale si një prelud të thjeshtë për diçka më të mirë, rrezikojmë ta kthejmë një pauzë të përkohshme në një gjendje të përhershme qenieje dhe këtë ngurtësim si vetanakun botkuptim ekzistencua.
Samuel Beckett paralajmëron se një gjendje e tillë pritje dhe apatie, rëndon si një ngrehinë që pesha e shemb në vetvete.
Ai që ka pritshëm mjaftueshëm gjatë, do të presë përgjithmonë. Dhe vjen ajo orë kur asgjë më nuk mund të ndodhë, asgjë nuk ka gjasa të sjellë ndryshim, dhe askush më nuk mund të vijë, dhe gjithçka ka përfunduar përveç pritjes që e njeh veten si të kotë… dhe vetë domethënia e jetës që zbrazet prej kuptimit, duke u mbushur nga demotivimin që te pritja gjen prehje dhe paqe, në prehrin e saj magjepsës fle aq qetësisht, tamam si në shtratin e vdekjes.
Samuel Beckett, dramaturgu irlandez fitues i çmimit Nobel, e kaloi karrierën e tij duke eksploruar absurditetin e ekzistencës njerëzore. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, ai punoi për Rezistencën Franceze si korrier, duke jetuar në një pasiguri të vazhdueshme dhe me rrezik të lartë. Kjo afërsi me heshtjen dhe tensionin e luftës ndikoi thellësisht në këndvështrimin e tij mbi kohën dhe paralizën e vullnetit njerëzor.
Beckett sugjeron se pritja mund të kthehet në një zakon që përfundimisht e gllabëron shpirtin. Kur e shtyjmë jetën tonë për një ngjarje të së ardhmes që mund të mos ndodhë kurrë, vetë akti i pritjes shndërrohet në identitetin tonë kryesor. Kjo është një formë e inercisë shpirtërore ku ne nuk po jetojmë më, por thjesht po vegjetojmë në një zbrazëti të krijuar nga vetë ne.
Urdhëresa e Samuel Beckett është, mos lejoni që jeta juaj të bëhet prologu i një historie që nuk fillon kurrë. Veprimi është i vetmi shërim për kotësinë e pritjes.
