Albert Vataj
Ka raste kur njeriu nuk shpëton sepse dhimbja është zhdukur. Shpëton sepse mëson të ecë përtej saj. Mbijetesa nuk është gjithnjë rezultat i ndërhyrjes mjekësore apo i mrekullisë së jashtme. Shpesh është vetë trupi që, përballë dhunës më ekstreme, vendos të mos dorëzohet. Dhe kjo ndodh në mënyrën më të pabesueshme: duke e pranuar të huajën, duke mos refuzuar plagën, por duke ndërtuar jetë përreth saj.
Ajo që po shihni në këtë imazh nuk është thjesht tronditëse, është një dëshmi e papërshkrueshme e qëndresës së zhveshur, të pabesueshme, të trupit të njeriut (ose të kafshës). Në këtë fotografi, një objekt i madh, si heshtë, ka shpuar brinjët, një plagë që në çdo rrethanë duhet të kishte qenë fatale. E megjithatë, në vend që të dorëzohej, trupi reagoi në mënyrën e vetme që di: duke mbijetuar.
Me kalimin e kohës, kocka nisi të rritej rreth trupit të huaj. Nuk e refuzoi atë. U përshtat. Heshta u bë fjalë për fjalë pjesë e strukturës së trupit, u shkrinë me kafazin e kraharorit sikur të kishte qenë gjithmonë aty.
Kjo nuk është thjesht biologji, është një simbol i vullnetit të pafund të trupit për të jetuar. Qelizat tona, kockat, indet, nuk dorëzohen lehtë. Edhe kur shpohen, edhe kur thyhen, ato gjejnë një mënyrë për të shëruar, për t’u përshtatur, për të vazhduar më tej.
Është një kujtesë e fuqishme se, ndonëse mjekësia ka kufijtë e saj, instinkti i trupit për të mbijetuar shpesh nuk i ka. Natyra ka mjetet e saj, mrekullitë e saj. Kurrë mos e nënvlerësoni çfarë pamja e shërimit mund të jetë. Ndonjëherë, kjo nuk do të thotë të heqësh dhimbjen, por të rritesh përreth saj dhe të vazhdosh përpara.
Ky imazh është anatomikisht brutal dhe shpirtërisht i thellë. Ai flet për të gjithë ata që kanë mbijetuar jo pse janë shëruar, por sepse kanë mësuar t’i bashkëjetojnë dhimbjes. Sepse janë formuar përreth një plage që nuk u largua kurrë, por që u bë pjesë e tyre. Si pjesa e heshtës që u kthye në brinjë.
Dhe ndoshta, kjo është forma më e lartë e mbijetesës: jo ajo që shlyen gjurmët e dhimbjes, por ajo që e pranon, e inkorporon, e tejkalon pa e harruar.
