Nga Albert Vataj
Ajo që duket si një gjest i thjeshtë, i përditshëm, është në të vërtetë një akt i lashtë, një rit i butë i shpirtit dhe trupit, ku dashuria bëhet gjuhë e padukshme e sigurisë dhe e përkatësisë. Puthja e një nëne është si një melodi që nuk ka nevojë për tinguj, një simfoni e harmonishme e biologjisë, ndjenjës dhe kujtesës që ngjizet në atë çast të butë kur buzët takojnë lëkurën.
Nën atë prekje të lehtë, truri i fëmijës zgjohet me një dritë të brendshme. Si në një përgjigje koreografike të jetës, qendrat e thella të sistemit nervor ndizen si yje në një univers ndjenjash.
Bërthama accumbens dhe shtigjet e dopaminës, ndizen në sinkron, duke shpërndarë një ndjesi të pastër gëzimi dhe lidhjeje primare.
Amigdala dhe hipotalamusi, rojet e emocioneve dhe instinktit, ulin menjëherë alarmin e rrezikut dhe përgatisin një fllad sigurie që mbështjell fëmijën si një mantel i padukshëm mbrojtjeje.
Oksitocina, ky eliksir i brendshëm që mban bashkë zemrat, rritet në mënyrë simfonike si tek nëna ashtu edhe tek fëmija. Ai shuan zjarrin e frikës dhe ngulit thellë ndjesinë e besimit që nuk mësohet, por jetohet.
Përtej emocioneve, shkenca zbulon një sekret magjik, kur një nënë puth fëmijën e saj, veçanërisht në faqe apo buzë, ajo nuk po jep vetëm dashuri, por po “lexon” biologjikisht fëmijën e saj.
Përmes asaj puthjeje, nëna thith pa vetëdije patogjenët dhe bakteret që ndodhen në lëkurën e fëmijës. Trupi i saj i analizon ato menjëherë dhe fillon të prodhojë antitupa të personalizuar përmes qumështit të gjirit, duke krijuar një mburojë imunitare të bërë me porosi. Është një dialog imunitar i përsosur, ku puthja shërben si një skaner i dashurisë jetëdhënëse.
Për fëmijën, kjo puthje është një kod i kodifikuar mirë. Ajo i mëson trupit si të qetësohet dhe trurit si të ndërtojë përqafimin emocional për jetën që e pret. Edhe para se fëmija të kuptojë gjuhën, ai e kupton këtë akt; ndjen spirancën e një prekjeje që e lidh me botën.
Puthja e një nëne është një premtim pa fjalë i qëndrueshmërisë, i një dashurie që nuk kërkon asgjë në këmbim. Ajo nuk lë plagë, por lë gjurmë të buta, shtigje ndriçimi në rrjetin nervor që zgjasin përtej fëmijërisë, ndoshta për gjithë jetën.
Shkenca mund të masë valët dhe hormonet, por vetëm zemra e një fëmije e di se ç’është vërtet dashuria, ajo që ngrihet jo nga muret, por nga strehët që ndërtohen me puthje. Sepse në fund, ajo puthje pa zë është vula më e pastër e lidhjes njerëzore, një rrëfim i shkruar në ndërgjegjen e atij që do të rritet me kujtimin e pashlyeshëm të të qenit i dashur, që në çastin e parë, nga vetë hyjnia e dashurisë.
