Nga Albert Vataj
Kurora e Essenit, e datuar rreth mesit të shekullit XI, është një nga kryeveprat më të çmuara të artit mesjetar evropian dhe shembulli më i hershëm i ruajtur i një kurore me motive fleur-de-lys (zambaku heraldik) në Evropë. Ajo ruhet në Thesarin e Katedrales së Essenit, në Gjermani, dhe konsiderohet një dëshmi e jashtëzakonshme e mjeshtërisë së argjendarëve të Perandorisë së Shenjtë Romake.
Kurora është punuar në ar të rrahur dhe zbukuruar me perla, gurë të çmuar e gjysmë të çmuar, të vendosur sipas teknikës cloisonné, një mënyrë dekorimi tipike e luksit mesjetar. Katër elementet në formë zambaku (fleur-de-lys) që ngrihen mbi unazën e saj janë ndër paraqitjet më të hershme të këtij motivi, i cili më vonë do të bëhej simbol i mbretërisë franceze dhe i fisnikërisë evropiane.
Për shumë kohë besohej se kjo ishte kurora e kurorëzimit të Otto III (980–1002), Perandorit të Shenjtë Romak, ndonëse në burime më të vjetra ajo i është atribuar edhe Otto II. Megjithatë, analizat stilistike dhe teknike të dekadave të fundit kanë treguar se objekti është prodhuar më vonë, rreth viteve 1040–1050, duke e bërë të pamundur lidhjen e saj me ceremoninë e kurorëzimit të Otto III.
Sot shumica e studiuesve mendojnë se kurora nuk ishte krijuar për një perandor, por për statujën e Virgjëreshës Mari në Abacinë e Essenit, ku përdorej gjatë festave liturgjike si një kurorë votive. Kjo e bën atë jo vetëm një simbol të pushtetit tokësor, por edhe një shprehje të devocionit të thellë fetar, ku arti, besimi dhe autoriteti bashkoheshin në një objekt të vetëm.
Kurora e Essenit mbetet një nga thesaret më të rrallë të Mesjetës, një relike që dëshmon jo vetëm pasurinë artistike të epokës otone dhe asaj saliane, por edhe mënyrën se si kurora, përtej funksionit të saj mbretëror, u shndërrua në një emblemë të lavdisë hyjnore dhe të prestigjit të kishës.
