Sot, nuk mund të jetë dje për të. Mami po ndryshon edhe pse ajo nuk do, por duhet.
Dhe pothuajse askush nuk e vëren, veç vetja që nis të rrëmojë gjithnjë e më thellë në kujtime.
Ajo nuk fle më si dikur, edhe pse natat terrojnë më thellë dhe hestin më me ngulm. Zgjohet në mes të natës, me trupin të mbuluar nga djersa dhe zemrën që rreh me ankth, edhe kur jashtë ajri është i akullt.
I mbyll sytë, por gjumi e braktis në copët e thyera të udhëve të shpirtit.
Dhe trupi, ditë pas dite, duket më i rëndë, sikur mban mbi vete një barrë që askush nuk e sheh, veç saj që e ndjen më të plumbët për këmbët që i dridhen.
Nganjëherë dridhet pa arsye, si në rrjedhë. Herë të tjera duket sikur diçka brenda saj digjet. Zemra i përshpejtohet papritur, kujtesa i lëkundet në detajet më të thjeshta, dhe lotët… i rrëshqasin pa paralajmërim.
Për gjëra të vogla, për mendime kalimtare. Sepse diçka brenda saj po thyhet dhe po rindërtohet njëkohësisht.
Lëkura e ka humbur atë dritën e dikurshme edhe pse ende shkëlqen. Flokët i bien ngadalë, dhe i zbardhen në çdo reflektim drite.
Dhe kur sheh veten në pasqyrë, e ka të vështirë ta njohë gruan që i kthehet nga reflektimi. Ajo nuk është më e njëjta që ka luftuar, që ka rritur, që ka vrapuar për të gjithë.
Është një fytyrë e re, e shënuar nga beteja të heshtura dhe kurorëzimet.
Dhe… bota, mizore në sipërfaqësinë e saj, e tall.
E quan “e tepruar”, “histerike”, “është mosha që ecën përpara” dhe hapat që përtueshëm e ndjekin nga pas.
Sikur të ishte zgjedhje të ndihesh kështu.
Sikur dhimbja e shndërrimit të ishte një dobësi.
Por ata nuk e shohin të vërtetën, nuk duan.
Mami po kalon një kufi të padukshëm. Një dimension i ri çel portalin prej rrezatimi dhe ajo hyn si dikur në mbretërinë e ëndrrave dhe dëshirave.
Po lë pas një pjesë të vetes, për t’u rilindur në një tjetër që po e pret.
Nuk është bërë e padurueshme. Ajo thjesht po përballet me vorbullën e një ndryshimi të thellë.
Po evoluon, duke dalë nga vetja për të hyrë në thellësinë e shndrrimit.
Po bëhet versioni më i mençur i vetes, dritimi më i bardhë i dukjes.
E megjithatë… ndihet e padukshme, eterne, e frymshme, e tejpërskueshme.
Në një botë që duartroket lëkurën e lëmuar dhe zërin e heshtur, harrojmë t’ia shtrëngojmë dorën asaj që ka dhënë gjithçka, asaj që tani ka nevojë vetëm të shihet, të pritet dhe përcillet në futurimin plot rreze e bardhësi.
Mami nuk ka nevojë për këshilla, por ka nevojë për mirëkuptim. Për durim. Për krahë që ta mbajnë fort.
Ka nevojë për dikë që t’i thotë, me të vërtetë dhe me butësi.
“Jam këtu. Nuk je vetëm.”
Ajo në këtë mbërritje do që ta presin.
Në këtë kthim është ajo që vjen dhe bashkë me të ajo që ka ndryshuar.
A je edhe ti aty, aty ku ajo ka mbërritur, ajo që ka ndryshuar, ajo që po tenton një mirëkuptim me veten dhe botën e keqkuptimeve e mënjanimeve.
Hapat e saj dhe vështrimi, janë shpues në çapitjen që bëhet më e rëndë e dukjen që mjegullon në sytë gjithnjë të mbushur me lot.
Ajo është aty.
Vjen nga koha që e ka ndjekur në çdo hap e përpushur në mijëra përjetime e dhimbje.
Ajo kthehet nga viset e largëta të gruas, nga fushëbetejat e nënës që mblodhi copëzat e dhimbjeve dhe zemrës për të ribërë veten dhe botën, për të hyrë brenda altarit ku qiejt derdhin retë dhe shirat qi ia kafshojnë mishi dhe i bluajnë kockat.
Dhe bijtë numërojnë lutjet dhe rënkimet, fajet dhe faljet në pragun që e rrëmbejnë ikjet, braktisjet.
Vjen nëna në moshën e hyjnimit dhe na gjen ende fëmijë, fëmijë që mbështesim kokën në prehërin ku ledhat na kthejnë te ëndrrat dhe duart e tyre i kredhin në re.
Syt e tyre janë gjithnjë, me lot dhe pritje mbushur… ngrysur me heshtjet që u thyhen pas xhamave dhe vështrimeve.
Janë aty, aty ku rrallë kthehemi, ku padurueshëm na dhemb.
Mamat nuk kanë ndryshuar. Ne, neve nuk na u lejua të ishim ata që deshëm.
Albert Vataj
