Nga Albert Vataj
Miqësia, si një nga format më të larta të lidhjes njerëzore, si ajo e mikeve dhe akademikeve Ermira Ymeraj dhe Klodeta Dibra, është jo thjesht si afërsi e përbashkësive në ide dhe mendime, në ambicie dhe aspirata njerëzore dhe profesionale, por edhe si virtyt i epërm i ligjësisë së nevojës për njëri-tjetrin, sikurse edhe si akt njohjeje reciproke dhe si hapësirë ku njeriu bëhet më i plotë. Njëjtë siç filozofi i madh, Aristoteli e vendos miqësinë në zemër të etikës njerëzore kur shprehet se: “Miqësia është një shpirt i vetëm që banon në dy trupa.”
Ka miqësi që nuk lindin rastësisht dhe nuk mbahen gjallë thjesht nga përputhjet e rrethanave profesionale apo nga bashkëudhëtimet akademike. Janë lidhje që ngjizen më thellë, në atë shtresë të padukshme të qenies ku mirësia, respekti dhe ndershmëria njerëzore bëhen gjuhë e përbashkët. E tillë është edhe miqësia mes Ermira Ymerajt dhe Klodeta Dibrës, një marrëdhënie që e njeh ndryshimin, por nuk e sheh kurrë si pengesë; që e pranon veçantinë, por nuk e lejon të kthehet në largësi.
Ato kanë mjaftueshëm të përbashkëta për t’u kuptuar dhe mjaftueshëm të veçanta për ta pasuruar njëra-tjetrën. Pikërisht ky ekuilibër i rrallë i ka mbajtur bashkë jo vitet, as titujt, as sfidat e ndara, por shpirti i begatuar i mirësisë, ai shpirt që di të japë pa llogari dhe të qëndrojë besnik pa kushte.
Në këtë persiatje timen, shkas bëhet një urim i veçantë, i ngrohtë dhe thellësisht miqësor, që Ermira Ymeraj ia kushton mikes dhe koleges së saj, Klodeta Dibra, në një moment simbolik të jetës, përvjetorin e 60-të. Ky urim nuk është thjesht një përshëndetje festive, por një dëshmi mirënjohjeje, një akt njohjeje publike për një jetë të jetuar me dinjitet dhe përkushtim.
“60 vite dëshmi e ditë të jetuara me zemër, forcë dhe mençuri.” Kështu nis fjala e Ermirës, duke e shndërruar numrin në kuptim, vitet në vlera. Janë vite që rrugëtojnë brenda Klodetës si përmbledhje e dashurisë së dhënë me vetmohim prindërve, pa e flijuar kurrë vetveten, pa hequr dorë nga ndërtimi i një identiteti të plotë femëror, profesional dhe njerëzor. Një grua që ka ditur të krijojë emër dhe përvojë, të lërë gjurmë në fushën akademike, në drejtim dhe në sport, duke dëshmuar se përkushtimi dhe disiplina janë forma të larta të dashurisë për jetën.
Por ndoshta ajo që e bën këtë urim veçanërisht të ndjerë është pohimi i thjeshtë dhe i sinqertë: “Ti dite dhe ke ditur të ndriçosh me përkujdesjen tënde edhe rrugët e të tjerëve, e një prej tyre jam dhe unë.” Këtu miqësia del nga abstraksioni dhe bëhet përvojë konkrete, bëhet dritë e marrë dhe e dhënë, një borxh mirënjohjeje që nuk rëndon, por fisnikëron.
Dëshira për vitet që vijnë, që jeta ta rrokë me ngrohtësinë e saj, që koha të mbushet me qetësi dhe gëzime të thjeshta, të vërteta, është, në thelb, një urim që flet për njohjen e thellë të tjetrit. Sepse vetëm ata që të njohin vërtet, dinë çfarë të urojnë pa tepri dhe pa zbukurime të kota.
“Gëzuar ditëlindjen motra ime,” përfundon Ermira Ymeraj, duke e vulosur këtë marrëdhënie jo thjesht si kolegiale apo miqësore, por si një motërzim shpirtëror, e ndërtuar mbi respekt, mirënjohje dhe dashuri të qetë, të qëndrueshme.
Në një kohë ku marrëdhëniet shpesh konsumohen shpejt dhe harrohen lehtë, kjo miqësi mbetet një dëshmi se shpirti i bukur i mirësisë është ende forca më e sigurt që i mban njerëzit bashkë, për t’i lejuar të jenë vetja dhe për t’i ftuar në sfida që të kuptojnë nevojën për njëra-tjetrën.
Sepse Ermira Ymeraj dhe Klodeta Dibra kanë ditur të mbajnë në jetë një miqësi të tillë të dritësuar nga mirësia dhe mirëkuptimi, duke e ofruar atë si shembull, se po, mund të ketë miqësi të tilla, jetëgjata dhe të pastra.
Profesoresh Dibra, gëzuar ditëlindjen!
Albert Vataj
