Jezusi erdhi në jetën e saj përmes Maria Magdalenës. Erdhi jo si një koncept teologjik, as si një kujtim i largët i fëmijërisë, por si një prani e gjallë që trokiti në çastin kur gjithçka dukej e humbur. Ai u shfaq si rilindje, si shpëtim dhe si shëlbim pikërisht atëherë kur Elizabeth Tabish ishte gati të dorëzohej, të hiqte dorë nga ëndrra e saj dhe të pranonte humbjen si fat.
Ajo që në fillim dukej vetëm një rol, një audicion i zakonshëm për një serial modest, u shndërrua në një udhëtim të brendshëm, në një takim me vetveten dhe me plagët që mbante të fshehura. Hiri i Hyjit nuk erdhi përmes suksesit, famës apo duartrokitjeve, por përmes shpirtit të një gruaje biblike, përmes dhimbjes, rrëzimeve dhe shpresës së Maria Magdalenës, në të cilën Elizabeth pa të pasqyruar historinë e saj.
Sepse Jezusi dhe Maria, në faqet e një skenari, në dritat e një sheshi xhirimi dhe në rrëfimin filmik të një seriali, erdhën tek ajo si të kishin kapërcyer kohën. Si të kishin dalë nga faqet e Biblës për t’u bërë realitet. Si një dritë hyjnore që depërton në një botë të rrënuar nga zhgënjimi, vetmia dhe humbja e besimit. Jo vetëm për ta ndihmuar të ngrihej nga rrënojat e saj shpirtërore, por për t’i dhënë krahë, për ta mësuar sërish të besonte dhe për ta bërë të fluturonte drejt një kuptimi të ri të jetës.
Historia e Elizabeth Tabish është dëshmi se ndonjëherë rolet që luajmë nuk ndryshojnë vetëm karrierën tonë; ato ndryshojnë vetë qenien tonë. Dhe se, në mënyra të papritura e të mistershme, hiri mund të na gjejë pikërisht aty ku mendojmë se gjithçka ka marrë fund.
Ajo nuk mund të paguante qiranë. Ishte në depresion, pinte alkool për të mpirë dhimbjen dhe ishte gati të hiqte dorë përgjithmonë nga aktrimi. Pastaj erdhi një audicion i fundit, dhe ajo u bë Maria Magdalena në serialin fetar më të ndjekur në histori.
Elizabeth Tabish kishte arritur në pikën e fundit.
Në moshën 30-vjeçare, duke jetuar në Austin të Teksasit, ajo ishte thuajse pa para, e zhytur në depresion dhe përdorte alkoolin si mënyrë për të zbutur plagët e refuzimeve të vazhdueshme. Pas përfundimit të studimeve master për teatër, ishte zhvendosur në Austin me ëndrrën për të ndërtuar një karrierë në film dhe televizion. Në vend të kësaj, për vite me radhë u përball me audicione për role që i reduktonin gratë në pamjen e tyre të jashtme, ku detyra e vetme e personazheve femërore ishte të shërbenin si objekt joshjeje ose si pjesë e një shakaje të keqe.
Merrte ndonjë reklamë herë pas here. Me shumë vështirësi. Jo aq sa të mbulonte qiranë.
Pas një refuzimi veçanërisht të rëndë, telefonoi nënën e saj.
“Nuk mund ta përballoj më apartamentin tim,” i tha.
E ëma e ftoi të kthehej në shtëpi. Elizabeth mblodhi gjërat e saj, duke u ndier si një dështim.
Një muaj më vonë e bëri zyrtare. Telefonoi agjentin e saj: “Kam mbaruar. Duhet të heq dorë nga aktrimi dhe të gjej një punë normale.”
Agjenti pranoi, por shtoi: “Do të të mbaj në listë. Nëse del diçka vërtet e veçantë, do të të propozoj.”
Elizabeth mendoi: “Kjo nuk do të ndodhë kurrë. Nuk kam parë asnjëherë një personazh femëror që të më bëjë të them: ‘Kjo është e jashtëzakonshme.’ Gjithçka ka marrë fund.”
Por agjenti e propozoi gjithsesi.
Audicioni ishte për një projekt të ri të quajtur “The Chosen”, një serial i financuar nga publiku mbi jetën e Jezusit dhe dishepujve të tij. Personazhi ishte Maria Magdalena, e quajtur në skenar me emrin e saj para shëlbimit: Lilith.
Elizabeth pothuajse nuk e lexoi fare skenarin.
Ajo ishte bërë cinike ndaj fesë. Ishte rritur si katolike, por me kalimin e viteve ishte zhgënjyer thellë nga institucionet fetare, nga hipokrizia, nga abuzimet dhe nga fakti se disa prej njerëzve më të devotshëm që kishte njohur ishin njëkohësisht edhe më të pamëshirshmit. Kishte hedhur pas krahëve gjithçka që lidhej me këtë botë.
Megjithatë, e hapi skenarin.
Dhe ndodhi diçka që nuk e kishte ndier prej vitesh.
“Pata një nga ato momentet kur të përshkon një drithërimë e fortë,” do të kujtonte më vonë. “Kishte diçka jashtëzakonisht tërheqëse dhe të fuqishme në atë tekst.”
Personazhi nuk ishte një shenjtore e rrafshët dhe pa dimensione. Ishte një grua e torturuar nga traumat, që luftonte me varësinë dhe ishte e burgosur në dëshpërim. Ishte reale, e trazuar, e plagosur, njerëzore. Dhe mënyra se si skenari trajtonte vuajtjen e saj ishte ndershmërisht prekëse, ndryshe nga çdo projekt fetar që kishte parë më parë.
Ajo u lidh menjëherë me personazhin.
Sepse, në atë moment të jetës së saj, edhe Elizabeth ishte e munduar. Edhe ajo po luftonte. Edhe ajo ndihej e bllokuar.
Ajo mori pjesë në audicion.
Dhe fitoi rolin.
Megjithatë, edhe atëherë përpiqej të mos ushqente shumë shpresa. “The Chosen” ishte menduar vetëm si një episod pilot, katër pjesë të shpërndara në një aplikacion. Shumica e projekteve të tilla nuk shkojnë askund. Ajo ishte zhgënjyer shumë herë për të besuar ende te mrekullitë.
Pastaj u transmetua episodi i parë.
Ai hapet me personazhin e saj, një grua e pushtuar nga demonët, e humbur në errësirë dhe terror, derisa Jezusi e gjen dhe i thotë: “Kështu thotë Zoti që të krijoi: Mos ki frikë, sepse të kam shëlbuar. Të kam thirrur me emër. Ti je e imja.”
Reagimi ishte i menjëhershëm dhe dërrmues.
Njerëzit nuk po e shikonin thjesht serialin. Ata po ndiheshin të prekur. Po e gjenin veten në plagët dhe thyerjet e Maria Magdalenës. Po qanin me historinë e saj të shëlbimit.
Brenda pak muajsh, “The Chosen” u bë seriali më i suksesshëm i financuar nga publiku në histori. Ai është parë qindra miliona herë, është përkthyer në dhjetëra gjuhë dhe shfaqet në kinema anembanë botës.
Dhe Elizabeth Tabish, aktorja e varfër, e dëshpëruar dhe e gatshme të hiqte dorë, u bë një nga fytyrat më të njohura të kinemasë dhe televizionit me tematikë fetare.
Por transformimi nuk ishte vetëm profesional.
Ishte thellësisht personal.
Në sezonin e dytë ka një skenë ku Maria Magdalena rikthehet te varësia. E goditur nga traumat e së kaluarës, ajo gjendet e dehur në rrugë, e mbushur me turp dhe vetëpërçmim. Dy nga dishepujt, Mateu dhe Simoni, e kërkojnë dhe e gjejnë në atë gjendje.
Elizabeth kishte frikë të xhironte atë skenë.
Ishte tepër e afërt me jetën e saj.
Tepër e vërtetë.
Por kur kamerat nisën regjistrimin dhe aktorët e tjerë shqiptonin tekstin e tyre, diçka ndryshoi.
“Kuptova se ata po më flisnin mua, Liz-it, si mike,” tregoi ajo më vonë. “Kuptova se nuk kisha nevojë ta lëndoja veten për ta luajtur atë skenë. Mjaftonte t’u besoja aktorëve të tjerë dhe të lejoja që emocionet të më preknin.”
Ishte një pikë kthese.
Jo vetëm në aktrim, por edhe në mënyrën se si e shihte veten.
Të luante Maria Magdalenën u bë si të shihte veten në një pasqyrë. Sa herë që personazhi përballej me turpin, Elizabeth përballej me të vetin. Sa herë që Maria merrte hir e mëshirë, Elizabeth mësonte t’i pranonte edhe për veten. Sa herë që Jezusi i thoshte Marisë se ishte e dashur pavarësisht së kaluarës së saj, Elizabeth e dëgjonte atë mesazh edhe për veten.
“Kjo përvojë ka qenë jashtëzakonisht personale,” tha ajo. “Në disa momente ndiej sikur Zoti më sheh.”
Cinismi që kishte mbajtur brenda vetes për vite me radhë filloi të çahej. Zemërimi ndaj fesë, hipokrizisë dhe zhgënjimeve nisi të zbutet. Jo sepse problemet u zhdukën, por sepse iu kujtua diçka që e kishte harruar, Jezusi nuk ishte i njëjtë me njerëzit që e kishin lënduar në emrin e tij.
“Më kujtoi se kush është Jezusi,” tha ajo. “Seriali nuk është Jezusi, por na kujton se kush ishte dhe kush është ai. Dhe kjo më shtyu të rikthehem te Ungjijtë dhe t’i lexoj sërish ato gjëra që i doja në fëmijëri.”
Ajo filloi të lutej përsëri.
Jo nga detyrimi, por nga një dëshirë e sinqertë për t’u lidhur me diçka më të madhe se vetja.
Përtej “The Chosen”, Elizabeth vazhdoi punën që kishte bërë gjithmonë, krijimin e filmave që tregojnë historitë e grave. Ajo bashkëthemeloi një festival filmi në Austin, realizoi filma të shkurtër të vlerësuar me çmime dhe fitoi çmimin e madh në një konkurs prestigjioz skenarësh.
Megjithatë, “The Chosen” mbeti qendra e gjithçkaje.
Ndërsa seriali hyri në sezonet që trajtojnë ditët e fundit të Jezusit para kryqëzimit, Elizabeth u përgatit për skenat më të vështira. Maria Magdalena do të shohë njeriun që i ndryshoi jetën të torturohet dhe të vritet. Pastaj do të bëhet personi i parë që do ta shohë të ringjallur.
“Do të jetë e dhimbshme,” tha ajo. “Por Maria ka kaluar aq shumë sa e di se ekziston drita, sepse ekziston Jezusi.”
Historia e Elizabeth Tabish nuk është një përrallë.
Ajo nuk u shpëtua nga Hollivudi dhe nuk u bë papritur e përsosur. Ende përballet me plagët e së kaluarës. Ende po rritet. Ende po mëson.
Por nuk është më gruaja që nuk mund të paguante qiranë dhe dëshironte të zhdukej.
Ajo është dikush që e pa veten të pasqyruar në një personazh dymijëvjeçar. Dikush që ishte bërë cinike ndaj Zotit dhe megjithatë zbuloi hirin. Dikush që mendonte se historia e saj kishte marrë fund, për të kuptuar se ajo sapo kishte filluar.
Gruaja që ishte gati të hiqte dorë u bë fytyra e një prej personazheve më transformues në histori.
Dhe mijëra njerëz, veçanërisht gra që kanë kaluar errësirën e tyre, e shohin veten në interpretimin e saj dhe mendojnë: “Nëse Maria Magdalena mund të gjejë shëlbim, ndoshta mundem edhe unë.”
Ajo ishte pa para, në depresion dhe po hiqte dorë nga aktrimi. Por agjenti i saj e propozoi edhe për një rol të fundit.
Ajo u bë Maria Magdalena.
Dhe, në një farë mënyre, personazhi i shpëtoi jetën po aq sa ajo i dha jetë personazhit.
Përgatiti: Albert Vataj
