Nga Albert Vataj
Mos e harro kurrë këtë çast, që të ka mbështjellë me prani dhe fuqinë eterne të përjetimit.
Mos lejo të zbrazet nga ty, qielli i këtij çasti, që të mbushi me yje dhe fluturime.
Mos prano të largohesh nga energjia e këtij përjetimi, edhe nëse ai zgjati pak çaste, sepse nuk ju desh më shumë përplasjes galaktike që krijoi jetën.
Mos hezito të jesh ende në lëvozhgën e kësaj veze, sepse do të provosh gjithnjë magjinë, se si çel si një zog që vjen të mbushet me ëndrra fluturimesh.
Mos ki frikë nga atë krahë që të rrethojnë, ata nuk pleksen rreth teje të të pushtojnë, por të të mbushin me përmasat e atij përjetimi lirie dhe sigurie që vetëm dashuria është garant.
Mos dysho asnjëherë te ajo që sjell ky çast, sepse është pikërisht ajo për të cilën ti ke nevojë.
Krahët që të përqafojnë nuk janë thjesht gjymtyrë, por zgjatime të ndjenjave më të thella, të atyre përjetimeve që tejkalojnë kohën dhe hapësirën, duke e kthyer momentin në një shpërthim galaktik ndjesish.
Është ai çast i rrallë kur e kupton se, ndër gjithë gjërat që ke mbledhur në jetë, përpjekje, sakrifica, arritje, asgjë nuk është më e sigurt, më e vërtetë, se të jesh i mbështjellë me dashuri dhe siguri.
Trupat nuk janë më vetëm pranë njëri-tjetrit, por janë shkrirë në një marrëdhënie ku kufijtë tretën.
Jeni mishëruar në një ndjesi të pashpërbëshme bashkimi, ku gjithçka që ju ka ndarë dikur, tashmë rri e heshtur. Në atë çast, përjetimi arrin një kulm të rrallë: një ndjesi e mbushjes së plotë, ku nuk ka më asgjë për të kërkuar, asgjë për të pasur frikë.
Në këtë përqafim ndodh një shkëputje e butë nga bota. Zhdukja e zhurmës së jashtme dhe e pasigurisë e lë vendin një frymëmarrjeje të përbashkët, një ritmi që nuk është më i ndarë në “unë” dhe “ti”, por frymon në një “ne”.
Ngrohtësia e lëkurës bëhet më shumë se trup, ajo bëhet shpirt, bëhet fole ku gjymtyrët nuk ndahen nga ndjenjat.
Ashtu të mbështjellë, ju jeni si dy qenie të krijuara nga një e vetme frymë, të vendosur në një enë të përbashkët që gurgullon ndjenja, prekje, ritme.
Jeni kthyer në një trajtë të re, më të plotë dhe më të zhveshur nga frika, sepse nuk ka më “jashtë”, nuk ka më “nesër”, ka vetëm këtë “këtu”, ku gjithçka është e ndjeshme, e vërtetë, dhe e përjetuar me të gjitha shqisat dhe përtej tyre.
Rrethoje veten me krahët e asaj ngrohtësie që ju shndërron në frymë, duku ju lënë pa frymë.
