Albert Vataj
Trilli më i hirshëm i një komunikimi, ngjyra më e hareshme e një penelate, rrezja më e ngrohtë e një dëshirimi, vetë melodia e një harmonie, është një buzëqeshje e dlirë dhe përkorje e larë bekimeve të mëngjeseve të atij shpirti dhe asaj mirësie, që fatlum është ai që shndrin në ato rreze, shpërblim hyjnor pranon ajo e njerëzishme që e mëkon.
Gjithnjë më kanë pëlqyer njerëzit e qeshur, ata tek të cilët shndrin gjithçka brenda dhe përreth tyre, sikur janë të larë në vezullim.
Ata janë bekim, sepse gjithnjë kanë një brerore shkëlqimi që i stolis, si petka të endura me fije drite.
Tamam- tamam nuk kemi të bëjmë vetëm me bukuri dhe feminilitet, por me dlirësi dhe pozitivitet, mirësi dhe shpirt të pastër. Janë raste të rralla, siç janë gurët e çmuar, të cilët reflektimi i dritës së vezullimtë i identifikon.
Një mikja ime, një ditë më tha për një kolegen time, të cilën vite më parë e kish patur nxënëse. “Po, e kujtoj bëzeqeshjen e saj plot dritë. Ajo dukej sikur kishte një diell brenda vetes dhe gjithnjë shkëlqente.”
Po, i’a pohova, edhe tek unë ajo do të mbesë shënja e saj identifikuese. Duket sikur është krijuar nga drita.
Edhe kur trazimi e përshkon, ajo sërish ka një hir drite që i qëndron si vello, duke ia mbuluar shqetësimin që e vë në sprovë jete.
Mendoj dhe besoj se buzëqeshjet, janë dritarja e shpirt, përmes të cilit disa tregojnë agimin e dritur prej ngjyrshmërisë së ditës që zgjohet.
Disa të tjerë reflektojnë një dritë të zbehtë të një qielli që vështron vërenjtur. Ka prej tyre që përmes kësaj dritareje hyn veç nata.
E megjithatë të gjithë dun të jenë të mbushur me diell dhe të kumtojnë përmes buzëqeshjes gjithnjë një dritë të vezullimtë që i bën ata misionar të ditës.
Por ka shpresë, ndoshta duhet të ushroheni edhe ju si kolegia ime, e cila e nis ditën duke u mbushur me dritën e mëngjesit.
Bekimet e buzëqeshjeve prej drite janë si një ungjill i heshtur që shpallet pa fjalë, një dritësim që nuk kërkon dëshmi, sepse është vetë dëshmia. Ka njerëz që nuk e mbajnë dritën mbi vete, por e lindin atë nga brenda, si një agim që nuk i bindet as reve, as stuhive. Ata nuk ndriçojnë vetëm për veten; janë një lloj qiriu i padukshëm që ndizet në shpirtin e tjetrit.
Buzëqeshja e tyre nuk është thjesht një lëvizje e buzëve, por një gjendje e qenies, një pajtim i brendshëm me jetën, një marrëveshje e heshtur me dhimbjen, që nuk e mohon, por e shndërron në dritë. Prandaj ata duken si të larë në vezullim: sepse kanë kaluar përmes errësirës pa u bërë pjesë e saj.
Ka diçka të shenjtë në këtë lloj drite njerëzore. Ajo nuk verbon, nuk imponon, nuk kërkon vëmendje; thjesht është. Dhe duke qenë, e bën botën më të durueshme, më të butë, më të jetueshme. Ndoshta për këtë arsye i quajmë bekim, sepse në praninë e tyre, njeriu kujton se drita nuk është vetëm në qiell, por edhe në brendinë e tij, duke pritur të zgjohet.
Dhe ndoshta, në fund, kjo është e gjithë çfarë na kërkohet: të bëhemi pak më shumë si ata, jo duke imituar buzëqeshjen, por duke ushqyer atë diell të brendshëm që e bën buzëqeshjen të vërtetë.
