Fjala, prehja e prekja, fryma e fërgëllimi, puthja e kopulimi, ju dhan këtij mëkimi të qiellt që pikoi hyjshëm n’ty.
E ti, shndrite si me ken prej breroreje, tue u stolisun me bardhësi e epje, me t’lumen andje mrekullimi, përplot mbushun.
Nji prehje e tamëlt dëshirimi e shkruan në çdo grimcë drite këtë çast, pragun ku hapi yt ndali, u çil qielli e nji llamburitje shkëlqimimi u derdh n’ty.
Frymojnë zjermet e dalldisjeve, e flaka e tundimit e shkruan me vezullim; buzë, e faqe, sy e mjekër, ball e krahnor, tue t’shndrit.
Veç dehja që e dalldis këtë prag, e fryma që thyhet këtij caku, kurrkush tjetër s’mundet me e shkru me fjalë e me e skalit me shpirtje, ç’ka pruni kjo prani, qysh e bekoi ndijimin ky solemnitet kandjesh.
E mëkon me epsh kjo zemër, epjen që u shpërba në afsh, tue marr çdo thërrime të këtij vezullimi, e tue t’ndez ty n’prushin e ma t’shndritshmit yll.
Plot qiell është kjo bukuri, fluturime zogjsh, flatrime të ngjyrshme flutrash, dehje aromash dhe kang ernash.
Asht, magjepsës ky akt sublim hiri qi pahet n’ty, si t’kishte dalë njitash prej andrrës e andjes, e tue çil n’sythin e parë të pranverës, për me u harbue petaleve, qi i ledh agu me dritë, e muzgu i ngjyn me përkuqje.
Kjosh bekue ti grua, ti vullnesë e tana tundimeve e naltsimeve, qi me mrekullimin shfaqesh tue dal prej përfytyrimit, n’mijëra dëshirime ndez si diell. Tue m’djeg, më dritë e më nxe. M’shkrep xixllueshëm pasqyrimeve, me u gdhend në nji çast, si me pas dalë prej përfytyrimesh, me ju dhan epshit e dlirë për me u shndrru n’nji yll.
Tash, në kyt cak ky e hyjshmja dhe njerëzorja nepen, tue kunorzu n’solemnitet qielloren, kam çue kryet për me ju dhan padurimshëm eternes. E tue u përul e lut, lyp me thirr me za thellësie. Dasht Zoti n’kyt pafundsi yjesh, ty muj me t’pa prap, e me ty me stolis stinën e zemrave dhe eterin e fjalëve.
Kurrë s’ka me pas tjetër prani qi m’lumtunon, si e jotja, qi krijuesi bjen me shëmbëllimin e vet si bekim e shpërblim.
E qysh muj me t’dasht ma shumë se me t’pas, njashtu t’hirshme e t’hyjshme, si i lumi Zot e bani ymer e dha emrin tand.
