Albert Vataj
Asht nadje heret nan Rozafat, nan t’epërmen thirrje që del nga gurët e zjermet në lpenin e dritës së zgjimit qi piklon e shendet, kah qielli andjeve t’mja kridhet, kur krahve t’andrrave amël shndrin.
Përlotem tue e mallnue e përpëlitem tue ju lut ditës që dehet andjes s’shndritshme qi e miklon, për me m’gjet rrokun me tana andjat, e përtrimun n’krejt dëshirimet qi tue dasht me m’kthy te kujtimet, m’çojn te prehni i nans, e prej aty, prej durve t’dads m’napin ç’ka mban me u ndi fmija i lumtunive t’hirshme t’viteve, kohjes qi tue shku përturr, n’mu mbetne kaplime dritet.
Jam fatlum se nadja sod po m’gjen tue nduk gjinin tand, Shkodër loce, tue pi tamlin e gufimeve t’legjendës, për me nguc krahnorit dritimin e gurëve, ku asht murue shenjtnimi i nanës e naltimi i hyjnis së përuljes së njiksaj dashnie t’përkor, sakrifikimi mitologjik e qëndrese epike.
Nadja e mir’ n’Shkoder, asht nji andje e lumnume çilun n’synin e ndezun n’shpirtin e tan’njatyne qi duen me bekime me ju dhan urdhnimit t’shenjt qi shpërblen me frymë e mrekullim.
Asht magji n’vendin tand anda e shpirtit e mylmimi i shpirtit qi nepet dorzan piklimit n’ball t’nji ylli, kur buzën ta prek puthja e dorën ta lmon ledhatimi. Asht prekje e amel e nji kujtimi qi beh, si ledh e durve t’nans. Asht syni i njatij shpirti qi vjen e ulet n’ty lehtas si prekje e drojshme dëshirimesh. Asht ç’ka don n’ty me beh, si tue dasht me t’kujtu se bota krejt asht si njajo vullnes zemre qi t’nguc tue t’ba me u ndi drite e dëshirimi.
Ndrij ti shpirt qi din me ndez n’çdo rreze synin qi m’sheh me ma t’amlen dashni, njat qi na ban me ken prekje n’çdo buz qi puthet, prehje n’çdo prehen qi m’pret me ngrohtesi e m’percjell me lot.
Gazmoju njiksaj nadje qyteti jem i amel, dhimbje e amesht, nane e shtrejt e tana deshirave qi lindin n’ty per me ken bekim per mu e mallnim për çdo pritje e padurim dashnimi.
Nadje e hirshme t’bjen prej kah drita lan me dëshirime, e jeton me amelcim andrren e syve ku pahem me ty, Shkodër, lumja ti, gzuemja andje qi m’mbush me dashni e me mall n’ty.
Nadja mbi ty Rozafat bjen njaq e bukur sa ç’dishroj me lind n’çdo zemer dita e dritun n’deshirime, e me mëkumun tamëlcim n’çdo shpirt, tamli i këtij qielli, ku Shkodra njom buzën e eshkun mallit.
Zgjimi t’ka ba za edhe ty andërr qi m’çon te tana andjet, e m’kthen te syt e përlotun t’mallit e kujtimeve, me ken i ndezun n’dritën e njiksaj nadje e flakun n’dillin e tana agimeve ku pahesh e mrekullon, Shkodër, hyjnesha e shpirtit tem.
Foto nga Jetmir Troshani
