Nga Albert Vataj
Në kulmin e një dite të zakonshme pune, në vitin 1967, kur asgjë nuk paralajmëronte përjashtimin nga rutina, ndodhi diçka që do të hynte përgjithmonë në kujtesën vizuale të njerëzimit.
Champion Randall, një elektriçist i zakonshëm që punonte mbi një shtyllë të tensionit të lartë, u përball papritur me një forcë të padukshme dhe shkatërrimtare, një rrymë prej mbi 4,000 voltësh. Goditja ishte brutale. Trupi i tij u drodh me dhunë, si i përfshirë nga një fuqi që nuk mund të kundërshtohej, dhe më pas mbeti i varur në parzmoren e sigurisë, i palëvizshëm, i pajetë.
Zemra e tij kishte ndalur.
Në atë lartësi, mes telave dhe qiellit, jeta dukej se ishte ndërprerë në mënyrë përfundimtare. Për shumëkënd, ajo skenë nuk linte vend për shpresë.
Por jo për JD Thompson.
Ai nuk e pa një trup të humbur. Ai pa një njeri që ende mund të kthehej.
Me një instinkt që nuk kalon përmes mendimit, por shpërthen si nevojë, ai u ngjit në shtyllë. Nuk kishte kohë për protokolle, as hapësirë për hezitim. Në atë lartësi të rrezikshme, pa mundësinë për masazh kardiak, ai bëri të vetmen gjë që mund të bënte, i dha frymë.
Frymëmarrje gojë më gojë.
Një akt i thjeshtë në dukje, por i jashtëzakonshëm në atë kontekst, një përpjekje për të rikthyer jetën aty ku ajo dukej e shuar. I mbështetur vetëm në rripat e sigurimit, i ekspozuar ndaj rrezikut të vazhdueshëm, ai u bë një urë mes jetës dhe vdekjes, duke mbajtur gjallë rrjedhën e ajrit në mushkëritë e mikut të tij.
Ishte një refuzim i qartë për ta pranuar fundin.
Dhe pastaj, një shenjë.
Një puls i dobët.
Një kthim i lehtë, por vendimtar.
Me ndihmën e kolegëve, Randall u ul në tokë, ku zinxhiri i shpëtimit vazhdoi deri në mbërritjen e mjekëve. Jeta e tij u rikthye nga një vijë që dukej e pakthyeshme.
Ai jetoi deri në vitin 2002.
Ndërsa njeriu që i dha frymë, shpëtimtari i tij, mbeti dëshmitar i gjallë i atij çasti kur njeriu sfidon të pamundurën.
Ky moment, i varur mes qiellit dhe tokës, u përjetësua nga syri i Rocco Morabito. Ai nuk ndërhyri. Ai pa. Dhe në atë shikim të përqendruar, ai kapi një nga imazhet më të fuqishme të shekullit: “The Kiss of Life”.
Një fotografi që nuk është thjesht një kompozim, por një dëshmi.
Në vitin 1968, kjo pamje u vlerësua me Pulitzer Prize, duke u bërë një ikonë e gazetarisë vizuale, një moment i ngrirë që vazhdon të flasë përtej kohës.
Dhe megjithatë, si çdo imazh i fuqishëm, ai nuk i shpëtoi keqkuptimeve.
Disa e panë sipërfaqshëm. Disa e lexuan gabim. Disa e zhveshën nga konteksti i tij jetik dhe e zhvendosën në një interpretim të shtrembëruar.
Por e vërteta e këtij imazhi nuk qëndron në atë që duket në shikim të parë.
Ajo qëndron në atë që ndodhi realisht.
“Puthja e Jetës” nuk është një akt romantik.
Nuk është një metaforë e ndjenjës.
Është një akt i pastër shpëtimi.
Është fryma që i jepet një trupi që po largohet.
Është vendimi për të mos e lënë tjetrin të vdesë, edhe kur gjithçka duket e humbur.
Është guximi që vepron përpara se frika të ketë kohë të flasë.
Ky imazh është një betejë.
Një betejë e heshtur, e zhvilluar në një lartësi të rrezikshme, ku një njeri i vetëm vendos të sfidojë fundin me mjetin më njerëzor që ekziston: frymën.
Një imazh.
Një histori.
Një e vërtetë që nuk ka nevojë për interpretim, por për kuptim ndryshe dhe model frymëzimi.
Sepse ndonjëherë, mes jetës dhe vdekjes, nuk qëndron një mrekulli e madhe, por një frymëmarrje e dhënë në kohën e duhur.
Frymëmarrje që vendos të sfidojë për të kurorëzuar të tjerë kufinjë të jetës dhe vdekjes.
Kjo foto mbetet ikonike.
