Ndonjëherë arkeologjia nuk e gjen historinë duke gërmuar thellë në tokë. Ndonjëherë historia del vetë në sipërfaqe, madje edhe në mënyrën më të papritur. Kjo është historia e një arkivoli që, në vend që të zbulohej nga lopatat e arkeologëve, ra nga një shkëmb pranë brigjeve të Detit Baltik, duke nxjerrë në dritë një mister që do të shqetësonte studiuesit për më shumë se një shekull.
Në vitin 1899, pranë fshatit Bagicz në Poloni, një arkivol u shkëput nga një shkëmb bregdetar dhe u përplas në tokë. Ishte një objekt i jashtëzakonshëm: i gdhendur nga trungu i zgavruar i një lisi dhe i ruajtur në mënyrë të habitshme nga koha. Brenda tij ndodheshin kockat e një gruaje të re, e cila i përkiste kulturës së lashtë Wielbark, një shoqëri që lulëzoi në Evropën Veriore gjatë Epokës Romake të Hekurit.
Rrethanat e varrimit të saj sugjeronin menjëherë një status të veçantë. Gruaja ishte varrosur me objekte të çmuara: një fibulë bronzi, një gjerdan me rruaza qelqi dhe qelibari, një karficë dhe byzylykë bronzi. Trupi i saj ishte vendosur mbi një lëkurë lope dhe pranë këmbëve i ishte lënë një stol druri, një detaj i rrallë që i jepte varrit një karakter pothuaj ceremonial. Për një kohë të gjatë, studiuesit besuan se ajo duhej të kishte qenë një figurë e elitës, ndoshta një aristokrate ose princeshë e komunitetit të saj.
Me kalimin e viteve, arkivoli dhe mbetjet e tij përfunduan në një muze, ku u harruan pothuajse krejtësisht. Vetëm në vitet 1980 arkeologët i rizbuluan, duke i rikthyer në vëmendjen e kërkimit shkencor. Studime të reja filluan të hedhin dyshime mbi interpretimin e vjetër: në të vërtetë, varrimi i saj nuk ishte aq i pazakontë sa ishte menduar. Ai ngjante shumë me varrime të tjera të Epokës Romake të Hekurit në Poloni. Ideja se ajo ishte varrosur e vetme rezultoi të ishte një iluzion i krijuar nga erozioni bregdetar, i cili kishte zhdukur varret e tjera përreth dhe kishte lënë të ekspozuar vetëm arkivolin e saj.
Megjithatë, një mister edhe më i madh u shfaq kur u kryen analizat shkencore. Objektet e varrit datoheshin në gjysmën e parë të shekullit II të erës sonë. Por një analizë me radiokarbon e një dhëmbi të gruas tregonte diçka të papritur: sipas këtij rezultati, ajo kishte jetuar më shumë se njëqind vjet më herët.
Kjo mospërputhje u bë një enigmë për arkeologët. Arkeologia Marta Chmiel-Chrzanowska, e cila kishte studiuar më parë mbetjet, vendosi të kërkonte përgjigjen në vetë arkivolin. Në vend të datimit me radiokarbon, ajo përdori një metodë tjetër: dendrokronologjinë, shkencën që përcakton moshën e drurit duke analizuar unazat vjetore të rritjes së pemës.
Problemi ishte se arkivoli ishte një zbulim unik. Ishte i vetmi sarkofag druri i ruajtur nga kjo periudhë në rajon, dhe çdo ndërhyrje rrezikonte ta dëmtonte atë. Por përparimet teknologjike bënë të mundur marrjen e një mostre shumë të vogël pa rrezikuar strukturën e tij.
Rezultati ishte i qartë: druri i lisit nga i cili ishte gdhendur arkivoli ishte prerë midis viteve 112 dhe 128 të erës sonë.
Pra arkivoli i përkiste pikërisht periudhës që sugjeronin objektet e varrit. Por atëherë pse dhëmbi i gruas dukej sikur ishte një shekull më i vjetër?
Shpjegimi më i mundshëm lidhet me dietën e saj. Analizat izotopike të dhëmbëve dhe smaltit treguan se ajo kishte një dietë shumë të pasur me proteina shtazore. Nëse një pjesë e madhe e këtyre proteinave vinte nga peshku, atëherë mund të kishte ndodhur ajo që arkeologët e quajnë “efekti i rezervuarit detar”: karboni që gjendet në organizmat detarë përmban më pak izotop karbon-14, duke bërë që mostrat biologjike të duken artificialisht më të vjetra kur datohen me radiokarbon.
Një tjetër mundësi është që gruaja të ketë konsumuar ushqime që nuk ishin vendase. Analizat e stronciumit sugjerojnë se ajo mund të mos ketë qenë banore e zonës ku u varros. Nëse kjo është e vërtetë, atëherë jeta e saj mund të ketë qenë pjesë e një rrjeti më të gjerë lëvizjesh dhe shkëmbimesh kulturore që lidhte komunitetet e brigjeve të Baltikut gjatë Epokës Romake të Hekurit.
Kështu, një arkivol që dikur ra nga një shkëmb për shkak të erozionit bregdetar u shndërrua në një laborator të vogël të historisë njerëzore. Ai nuk tregoi vetëm historinë e një gruaje të panjohur, por edhe mënyrën se si dieta, migrimi dhe mjedisi mund të ndikojnë në interpretimin e së kaluarës.
Dhe ndoshta kjo është një nga paradokset më të bukura të arkeologjisë: ndonjëherë zbulimet më të rëndësishme nuk dalin nga gërmimet e planifikuara, por nga rastësitë e historisë, si një arkivol i lashtë që, pas dy mijë vjetësh heshtjeje, vendosi të bjerë nga një shkëmb dhe të rrëfejë historinë e tij.
Përgatiti: Albert Vataj
