“Unë dua që ju ta shikoni këtë foto.
Dua të them – me të vërtetë – shikojeni.
Çfarë shihni?
Dy gra.
Dy beteja.
Dy zemra.
Dy shpirtra.
Dy trupa.
Kur shikoni këtë foto, përpiquni të mos gjykoni.
Në vend të kësaj, përpiquni të kuptoni se ne të gjithë përballemi me betejat tona çdo ditë.
Disa mund t’i ndajmë me të tjerët, disa i mbajmë për vete.
Mund të jenë të dukshme.
Mund të mos jenë.
Të gjithë po përballen me diçka me të cilën luftojnë.
TË GJITHË, pa përjashtim.
Dhe pa marrë parasysh se çfarë i ndan betejat tuaja nga të sajat, betejat e tij nga ato të tyre, ne jemi TË GJITHË njerëz.”
Është ky mesazhi përcjell këtë foto të Leonard Nimoy.
Kjo foto është një pasqyrim i fuqishëm i dy ekstremeve të trupit njerëzor, por mbi të gjitha, ajo është një reflektim i betejave të brendshme që secili prej nesh përjeton në mënyrën e vet. Dy gra, dy fate, dy rrugë të ndryshme të cilat në një moment takohen, duke u përulur njëra përballë tjetrës në një gjendje të thellë përsiatjeje apo ndoshta mirëkuptimi.
Shpirtërisht, kjo fotografi është një manifest i dhembshurisë dhe empatisë. Ajo na fton të shikojmë përtej formës fizike dhe të prekim thelbin e qenies njerëzore – atë që lufton, që vuan, që kërkon kuptim dhe pranim. Dy gra, secila duke bartur në trupin e saj historinë e vet, dhimbjen e vet, sfidat dhe demonët e saj. Njëra lufton me peshën e tepërt, tjetra me mungesën e saj. Dhe në këtë përballje, nuk ka gjykim, nuk ka urrejtje, vetëm një pranim i heshtur, ndoshta edhe një dhembshuri e ndërsjellë.
Realistisht, fotografia sjell në vëmendje dy çështje madhore të shëndetit mendor dhe fizik: obezitetin dhe anoreksinë. Të dyja janë ekstreme, të dyja janë betejë, të dyja janë pasojë e një lufte të brendshme që shpesh mbetet e padukshme për sytë e botës. Shoqëria shpesh na mëson të shohim trupin si një etiketë, si një vlerësim për njeriun që e banon atë, duke harruar se pas çdo kilogrami të humbur ose të fituar, ka një histori të pazbuluar, një dhimbje që nuk mund të matet me peshore.
Kjo foto, kjo shprehje na fton të jemi më të dhembshur. Të mos nxitojmë të gjykojmë. Të kuptojmë se çdo njeri përballet me diçka, qofshin betejat e tij të dukshme apo të fshehura. Të mos masim vlerën e dikujt nga forma e trupit të tij, por nga forca e shpirtit të tij. Të jemi më të sjellshëm, më të kuptueshëm, më njerëzorë.
Kjo fotografi nuk është vetëm një imazh, është një thirrje për ndërgjegjësim dhe empati. Dhe në fund, ajo na kujton diçka themelore, pavarësisht se sa të ndryshëm mund të dukemi, në brendësi, të gjithë jemi njësoj, njerëz që luftojmë betejat e tona, çdo ditë.
Përgatiti: Albert Vataj
