Askush nuk mund të imagjinojë të jetojë një ekzistencë pa dhimbje. Mjafton t’i hedhim një vështrim të shpejtë të shkuarës sonë, qoftë edhe asaj të afërt, për të kuptuar se jeta e çdo njeriu nuk është e përjashtuar prej saj. Secilit prej nesh, që në një mënyrë pak a shumë serioze, i është dashur të përballet me atë ndjenjë rrënuese që duket se na gllabëron si një lumë me baltë që pushton dhe nënshtron gjithçka.
Dhimbja zbret me dhunë dëshirën për të vazhduar të jetojmë dhe na hedh në një dhomë të errët pa dritare ku nuk mund ta perceptojmë as frymëmarrjen tonë.
Është një pengesë që shpërthen me dhunë dhe, kur vjen, shpesh pa asnjë paralajmërim, fillimisht nuk na duket se po na ndodh.
Ndihet si spektator i jetës së një personi tjetër, i një tjetri ju.
Ju mendoni se së shpejti dikush do të vijë dhe do t’ju thotë se ishte thjesht një makth.
Por kjo nuk ndodh.
Dhe me vetëdijen se përkundrazi ti je protagonist i asaj tragjedie fillon një proces i asgjësimit të ëndrrave që kanë shoqëruar jetën tënde deri në atë moment.
Çdo siguri zhduket dhe në pak çaste zbulon pa mëshirë pasigurinë e bindjeve tona.
Siguritë shemben.
Dhe ju mendoni se nuk jeni në gjendje ta mbani atë barrë të rëndë.
Ajo që deri dje dukej e rëndësishme pushon të ketë të njëjtin kuptim kur dhimbja shpërthen në jetën tuaj.
E madhe apo e vogël, dhimbja ndryshon jetën e një personi.
Përgjithmonë.
Por kjo nuk ndodh menjëherë.
Një dhimbje e madhe mund të shkatërrojë siguritë më të hekurta të një qenieje njerëzore, edhe në ato më të forta dhe më të kalitura.
Në një zi me përmasa gjigante, britma e brendshme e pandalshme shijon si një gur.
Një kërcim në zbrazëti.
Ajo ngre pyetje të dhimbshme.
Ju nuk e kuptoni arsyen e vuajtjes në një botë ku tentoni të ikni nga dhimbja.
Ne e urrejmë botën dhe madje të lindurit na duket e pakuptimtë.
Megjithatë ne e dimë se jeta përfshin gjithashtu një trashëgimi dhimbjeje.
Duket paradoksale të thuhet se është pikërisht përballja me atë shqetësim të tmerrshëm, që ne mund të gjejmë një lidhje me shtysën tonë jetësore.
Dhimbja mund të na bëjë të zbulojmë se sa forcë, e panjohur edhe për veten tonë, është brenda nesh.
Dhe megjithëse plagët e shkaktuara nga dhimbja e thellë do të jenë gjithmonë të pranishme në çdo moment të jetës sonë, në momentin që ne pushojmë së shkatërruari të gjitha burimet tona për të refuzuar veten, rilindja mund të fillojë.
Dhe ndryshon. Për keq ose për mirë, por ndryshon.
Në fund të fundit, vetë jeta është një transformim i vazhdueshëm.
Është vetë Natyra ajo që na mëson këtë.
Vetë arti arrin të sublimojë dhimbjen.
Dhe edhe nëse pas një dhimbjeje të madhe njeriu nuk është më i njëjti person si dje, ai kthehet në lojë.
Në lojën misterioze dhe shpesh mizore të jetës.
Por çfarë përcjellin mendjet brilante për dhimbjen?
Charles Baudelaire thotë se “Unë nuk mund të konceptoj një lloj bukurie që nuk ka dhimbje në të.” “Aty ku është dhimbja, atje dheu është i shenjtë.” Shtoshte Oscar Wilde. Ndërsa për Senekën “Dhimbjet e lehta të lejojnë të flasësh: dhimbjet e mëdha të bëjnë të heshtësh.”
Kahlil Gibran ishte i imneidmit se “Sa më e thellë të gërmojë brenda teje dhimbja, aq më shumë gëzim mund të nxjerr në sipërfaqe.”
Përgatiti: Albert Vataj
