Lina Cavalieri ishte një prej atyre grave, që e tejkaloi mitin e bukurisë për të shndërruar jetën e saj në një testament guximi, force dhe lirie. Historia e saj nuk është thjesht kujtim i një fytyre të përsosur, por rrëfim i një zemre që guxoi të dashurojë, të vuajë, të ringrihet dhe të frymëzojë.
Bukuria kalon. Guximi mbetet. Quhej Lina Cavalieri, dhe ishte «gruaja më e bukur në botë». Por, para se të ishte një fytyrë, ajo ishte një zë. Dhe para se të ishte një zë, ishte një vajzë që nuk kishte asgjë, veç një ëndrre që bënte zhurmë.
Lindi në vitin 1874, vajzë e një familjeje të varfër. Nëna, megjithatë, e kuptoi menjëherë se ai fëmijë kishte një dhunti. Një mësues e mori për t’i mësuar këngën. Por Lina kishte një faj, ishte tepër e bukur. Ai e joshi, e la shtatzënë dhe më pas e braktisi. Lina mbeti vetëm. Por nga ajo vetmi ndërtoi forcën e saj.
Në moshën pesëmbëdhjetëvjeçare ishte tashmë në skenë. Zëri i saj mbushte teatrot, qëndrimi i saj hipnotizonte sallën. Ishte hir dhe mbijetesë bashkë. E quajtën gruaja më e bukur në botë. D’Annunzio e quajti Venus mbi Tokë. Por pas asaj fytyre të përsosur fshihej një vajzë që e dinte ç’janë dhimbja, vetmia, vuajtja.
Ajo dashuroi me gjithë qenien e saj, disa herë dhe pa frikë. Disa e tradhtuan, të tjerë e shfrytëzuan. Por askush nuk arriti ta mposhtte. Në vitin 1914 la skenën për kinemanë, pa frikë për të ndryshuar jetën. Dhe nuk u ndal te vetja, ndihmoi gra të tjera të ndiheshin të forta, të lira, të pavarura. Të shndërronin talentin në fuqi. Të shndërronin zërin e tyre në guxim. Lina Cavalieri nuk ishte vetëm bukuri. Ishte forcë. Ishte shembull. Ishte liri.
Pastaj erdhi lufta. Më 7 shkurt 1944 një bombë shkatërroi shtëpinë e saj. Kështu u largua, në heshtje, gruaja që kishte bërë të ëndërronin breza të tërë. E megjithatë, Lina nuk u zhduk krejtësisht. Thuhet se la 100.000 lira, një pasuri e madhe për kohën, për të ndihmuar vajzat në vështirësi të studionin muzikë. Sepse Lina Cavalieri, gruaja e admiruar nga të gjithë, nuk donte të kujtohej për bukurinë. Por për veprat e saj. Dhe ende sot, njëqind vjet më vonë, zëri i saj bën që zemrat të këndojnë.
Ky tekst është një portret i fuqishëm i një gruaje që e tejkaloi mitin e bukurisë për t’u bërë simbol i forcës dhe lirisë.
Kur shtëpia e saj u shkatërrua nga bomba, duke e marrë me vete trupin e saj, nuk u shua edhe shpirti i saj. Lina Cavalieri mbeti si një dritë që udhëzon brezat, si një zë që i mëson vajzat të besojnë në fuqinë e tyre, si një kujtesë se bukuria kalon, por guximi mbetet. Sot, njëqind vjet më vonë, ajo nuk është vetëm një emër në histori, është një këngë që vazhdon të gjallërojë zemrat, një shembull që na thërret të jemi të lirë, të fortë, dhe të vërtetë ndaj vetes.
Përgatiti: Albert Vataj
