Nga Albert Vataj
Jo çdo rrëke lotësh do të mund të lajnë vendin ku ti ke lënë gjurmët e përbaltura, ndaj bëj kujdes kë lëndon, sepse mund të ishe ti ajo zemër që çahet dhe ai shpirt që rënkon, ajo dashuri që rrezohet dhe ajo ndjenjë që bie dhe thyhet në mijëra copa.
Një ditë, do të kuptoni se i njëjti person nuk gjendet dy herë në jetë. Jo të gjithë janë të zëvendësueshëm, ndaj kini kujdes kë lëndoni.
Në botën e sotme me ritme të shpejta dhe gjithnjë në zhvillim, ne shpesh i marrim marrëdhëniet si të mirëqena. Shoqëria promovon lëvizjen e shpejtë dhe gjetjen e njerëzve të rinj për të mbushur boshllëkun. Megjithatë, vjen një moment, shpesh kur është tepër vonë, kur kupton se disa njerëz janë vërtet të pazëvendësueshëm. Thelbi unik që ata sjellin, mënyra se si ju kuptojnë dhe lidhja që ndani nuk mund të dyfishohen.
Pavarësisht se sa fytyra të reja takoni, lidhja me atë person të veçantë, qoftë mik, partner apo mentor, është i veçantë. Dhe pasi humbasin, mungesa e tyre lë një boshllëk që askush tjetër nuk do mund ta mbushë.
Atëherë, në peshën e mungesës së tyre, që e vërteta godet, disa njerëz vijnë vetëm një herë në jetë, për të mos u kthyer më kurrë, qoftë edhe përmes dikujt tjetër.
Shumë shpesh, ne lëndojmë njerëzit më të afërt, atë që ka qenë i shtrenjtë për ne, pa e kuptuar thellësinë e veprimeve tona, pakthyeshmërinë e asaj që bëjmë. Në momente zemërimi, krenarie ose zhgënjimi, ne themi dhe bëjmë gjëra që prekin thellë zemrat e atyre që kujdesen për ne, atyre që i japin kujtim çasteve tona të rëndësishme. Ne supozojmë se koha ose një falje do të shërojë gjithçka, se gjithmonë do të ketë një mundësi tjetër për t’i rregulluar gjërat.
Por çfarë nëse nuk ka?
Po sikur personi që lëndove të ishte ai që duhej të ecte me ty nëpër sprovat dhe gëzimet e jetës?
E vërteta është se disa shpirtra prekin shpirtrat tanë në mënyra që na ndryshojnë përgjithmonë, dhe humbja e tyre është si të humbasim një pjesë të vetes.
Thënia “Kujdes kë lëndon” rezonon për një arsye. Të lëndosh dikë nuk ka të bëjë vetëm me shkaktimin e një dhimbjeje momentale, mund të ndryshojë rrjedhën e një marrëdhënieje përgjithmonë. Ndërsa shpesh mendojmë se kemi kohë për të korrigjuar atë që është prishur, ndonjëherë nuk e kemi. Koha nuk shëron gjithmonë, ndonjëherë, vetëm e zgjeron hendekun midis dy zemrave që dikur rrahin në sinkron. Fjalët ose veprimet e pakujdesshme mund të jehojnë në mendjet e atyre që lëndojmë, duke lënë plagë që zgjasin shumë më gjatë nga sa imagjinojmë, shtyhen në kohë aq sa e kanë të pamundur të shërohen.
Jo të gjithë do të presin që të vini në vete, të kërkoni falje, të rriteni. Disa njerëz, pasi lëndohen ose ndihen të tradhtuar, do të largohen në heshtje. Dhe kur të kuptoni se çfarë keni humbur, do të jetë shumë vonë. Hapësira e tyre në jetën tuaj do të mbetet, por drita, dashuria dhe prania e tyre do të zhduken. Do t’i kërkoni te të tjerët, por nuk do të gjeni kurrë të njëjtin shpirt, të njëjtën lidhje, të njëjtën magji marrëdhënieje.
Pra, jini të vëmendshëm ndaj fjalëve dhe veprimeve tuaja. Vlerësoni njerëzit që kanë vërtet rëndësi dhe trajtojini ata me kujdesin që meritojnë. Duajini plotësisht ndërsa janë ende të arritshëm, sepse një ditë, ju mund të kuptoni se sa të rrallë ishin, dhe deri atëherë, ata mund të jenë zhdukur.
Jeta është kalimtare dhe marrëdhëniet janë të brishta. Mos lejoni që krenaria, egoja apo pakujdesia të shkatërrojnë diçka të bukur.
Kjo është çfarë Diana Hidayat këshillon “Kujdes kë lëndon”, ndoshta do të humbni jo vetëm një mik apo një mike, por një pjesë të rëndësishme të vetes suaj. Shpesh, jeta na vë në sprova të tilla për të kuptuar se sa e meritojmë njeri-tjetrin dhe se sa e rëndësishme është një prani, humbjen e së cilës do ta kuptojmë se sa e rëndësishme ishte për ne, atëherë kur është tepër vonë.
Përgatiti: Albert Vataj
