Ndoshta problemet tona nuk nisën me plagë të mëdha apo me dështime të bujshme, por me një hezitim të vogël, gati të padukshëm, me çastin kur ndaluam së kërcyeri në pellgjet e ujit, kur filluam të ruanim këmbët nga lagështia dhe rrobat nga balta, sikur pastërtia e jashtme të ishte kusht i domosdoshëm për rendin e brendshëm.
Brian Hoffman e thotë thjesht, por therës: aty nisi rrëshqitja jonë drejt një jete të frenuar.
Rritja, e maskuar si pjekuri, guxoi të kryente një vrasje të heshtur, të shuante fëmijën brenda nesh. Në vend të kureshtjes, ajo mbolli frikën; në vend të lojës, llogaritjen; në vend të guximit, druajtjen.
U mësuam të peshojmë çdo hap, të dyshojmë në çdo impuls, të kërkojmë arsye edhe aty ku mjaftonte një ndjenjë. Madje filluam të frikësohemi nga vetë të menduarit dhe të vepruarit shkujdesur, sikur spontaniteti të ishte një gabim moral, jo një burim jete.
Kështu, pa e kuptuar, ndërtuam mure mbrojtëse rreth vetes, rregulla që na mbajnë “të sigurt”, por edhe të mpirë; zakone që na japin kontroll, por na marrin gjallërinë.
E humbëm aftësinë për t’u ndotur, jo vetëm me baltë, por edhe me përvoja, me gabime, me rreziqe të vogla që ushqejnë shpirtin.
Dhe me çdo hap të matur, u larguam pak e nga pak nga ajo pjesë e jona që dinte të jetonte pa frikë nga pasojat.
Ndoshta shërimi nuk qëndron te kthimi pas në kohë, por te rikthimi i një qëndrimi, të lejojmë veten të lagemi sërish, të mos kemi gjithmonë frikë nga balta.
Sepse fëmija brenda nesh nuk është papjekuri; ai është burimi i kurajos, i imagjinatës dhe i besimit se jeta mund të përjetohet, jo vetëm të menaxhohet. Dhe ndoshta problemet tona do të fillonin të zbehen pikërisht atëherë kur do të guxonim, edhe një herë, të hidhemi në pellg.
Albert Vataj
