“Sot duke e parë nga pas, mendoj se në të vërtetë kishte vetëm një gjë për të cilën isha e sigurt, që isha e dashur nga babai im.”
Lisa Marie Presley i shkroi këto fjalë në kujtimet e saj dhe ato bien me një forcë që asnjë titull nuk mund ta arrijë. Ato nuk kërkojnë dramë. Nuk mbështeten te fama apo tragjedia. Ato flasin për diçka tjetër, sigurinë.
Në një jetë të rrethuar nga zhurma, paqëndrueshmëria dhe vëmendja e pandërprerë publike, një e vërtetë nuk u lëkund kurrë.
Ajo ishte e dashur nga babai i saj.
Për botën, Elvis Presley ishte një legjendë. Një simbol. Një figurë më e madhe se vetë jeta. Për Lisa Marie-n, ai ishte diçka shumë më tokësore dhe thelbësore. Ai ishte siguri. Ai ishte përkushtim. Ai ishte vendi që zemra e saj e njihte si shtëpi.
Që nga çasti kur ajo lindi, ata që ishin më pranë Elvisit thoshin se qendra e gravitetit të tij ndryshoi. Skenat, studiot, turmat nuk u zhdukën kurrë, por u shtynë drejt skajeve. Lisa Marie u bë qendra. Ai shqetësohej për të. E mbronte me një intensitet që habiste edhe ata që e njihnin më mirë. U përpoq ta rrethonte me rehati brenda një jete që nuk ishte aspak e zakonshme.
Kishte porta, roje, orare dhe pritshmëri, por brenda gjithë kësaj kishte butësi. Kishte vëmendje. Kishte prani. Edhe kur bota e tij u bë e ndërlikuar dhe e rëndë, dashuria për të bijën mbeti e pandërlikuar.
Absolute.
Teksa Lisa Marie u rrit, ajo trashëgoi më shumë sesa një mbiemër të famshëm. Ajo trashëgoi një peshë. Të ishe vajza e Elvis Presley-t do të thoshte të mos ishe kurrë anonime, të mos ishe kurrë e lirë nga krahasimi, të mos të lejohej kurrë të ekzistoje në qetësi. Fama e ndiqte kudo, pavarësisht nëse ajo e donte apo jo.
Dhe pastaj erdhi humbja.
Kur Elvis vdiq, ajo ishte ende fëmijë. Mungesa la një plagë që koha nuk e mbylli kurrë plotësisht. Dhimbja e formësoi jetën e saj në mënyra si të dukshme, ashtu edhe të fshehta. Ishin vite kërkimi, përpjekjesh, përpjekjesh për t’i dhënë kuptim një bote që kishte marrë diçka të pazëvendësueshme shumë herët.
Megjithatë, brenda asaj dhimbjeje jetonte diçka e palëkundshme.
Siguria.
Ajo e dinte se kishte qenë e dashur.
Jo me kushte.
Jo me kujdes të frikshëm.
Jo nga larg.
Plotësisht.
Kjo njohuri u bë spiranca e saj. Kur jeta dukej e paqëndrueshme, kur gjykimi publik bëhej i zhurmshëm, kur humbja kthehej herë pas here, gjithmonë kishte një të vërtetë të vetme ku mund të kthehej. Çfarëdo tjetër që ishte thyer apo ishte marrë, ajo dashuri kishte ekzistuar plotësisht dhe pa hezitim.
Dhe ajo mbeti.
Në fund, ndoshta ky është trashëgimia më domethënëse që Elvis Presley la pas. Jo disqet. Jo mitologjia. Jo titulli i Mbretit.
Historia mund t’i riformësojë legjendat. Mund të debatojë ndikimin, të rishohë gabimet dhe të rishkruajë rrëfimet. Fama është e brishtë. Ikonat ngrihen dhe bien në kujtesën publike.
Por dashuria e një babai, e kujtuar dekada më vonë nga fëmija që ka jetuar brenda saj, mbetet e paprekur nga koha.
Në fjalët e Lisa Marie-s, Elvis vazhdon të jetojë jo si simbol apo si kurorë, por si diçka shumë më e qëndrueshme.
Një baba.
Një baba që e deshi fëmijën e tij plotësisht.
Përgatiti: Albert Vataj
