Nga Albert Vataj
Përtej idilikës ëmbëlake të fjalës së stolisur me shkëndia përfytyrimesh dhe retorikës aromëmirë të romantikëve, që i thërrasin zgjimit dehës të aromave dhe delikatesës së prekjeve prej petalesh, është ajo e vërteta që zë të na pëshpërit në vesh. Na mbetet thjeshta degjojmë se si zëri i saj edhe pse si një pëshpërimë e heshtur, arrin të depërtojë thellë brënda nesh si një shkundje nga apatie dhe ripërkufizim të rikthimin te perceptimi i gjërave dhe gjëndjeve, ena ku derdhemi për të marrë formë, jo dhe aq për të treguar se sa të lëngët jemi, por se sa e domozdoshme është për ne trajta që marrim.
Te ajo që dua të them dhe të dëgjohet është se gjuha ime e dashurisë është të mos kem nevojë të kërkojmë, por të bekohem nga kujtesa, prania dhe kujdesi e dikujt që ka qenë dhe mbetet i rëndësishëm për ne, ajo prezencë dhe ardhje që na kthen te vetja dhe na mbush, duke na dëbuar nga zbrazëtia.
Mënyrat për ta kuptuar dhe pranuar dashurinë nuk është aq e sofistikuar sa ç’është e frymshme për t’u ngopur si me ajër.
Po, është një afërsi që lind vetiu, një vëmendje që nuk detyrohet, një kujdes që buron nga zemra e tjetrit. Është kur ti vëren nuancat e shpirtit tim pa më dëgjuar të flas; kur e njeh lodhjen time nga mënyra si rri, si hesht, si rënkoj lehtë, e më sjell qetësi pa më pyetur pse. Kur rikthen në vëmendje detajet që dikur t’i kam rrëfyer, ato gjëra të vogla që njerëzit zakonisht i harrojnë, por ti i ruan si dëshmi se më ke marrë seriozisht, se më ke vendosur pranë vetes.
Është kur s’më duhet të të kërkoj kohë, sepse ti e sheh si të natyrshme ta japësh. Kur nuk më le të ndihem si barrë, por si prioritet. Kur më shkruan për të parë nëse kam ngrënë, apo më pyet nëse kam mbërritur mirë në shtëpi, jo për detyrim, por nga brenga jote e pastër. Kur një mesazh i thjeshtë vjen sepse një mendim i jot më ka prekur lehtë e më ka sjellë në vetëdijen tënde.
Gjuha ime e dashurisë është të ndihem i vënë re, i dëgjuar, i kuptuar dhe i përkujdesur pa e përsëritur pafund ç’kam nevojë. Sepse dashuria, për mua, nuk jeton në kërkesa, jeton në gjestet që lindin vetvetiu, në përpjekjen që zgjedh ta japësh pa u lutur unë.
Është mënyra si ti thua “jam këtu” pa fjalë, por me praninë dhe kujdesin tënd, me nevojën që ju keni për të qenë për t’u ndjerë i mbushur shpirtërisht, i yshtur në dëshirime dhe i lartësuar në madhështinë e domozdoshmërisë së një pranie që solemnisht kurorëzon në jetën e një mbretërimi, drejtësinë hyjnore të zemrës.
