Albert Vataj
Kjo thënie e Mahatma Gandhi-t është një dritë që na mëson se jeta nuk është thjesht shkëmbim fjalësh, por shteg i padukshëm i zemrave që kërkojnë njëra-tjetrën ne kontaktin e magjishwm tw komunikimit. Nuk është fjala ajo që bashkon, por afërsia që krijohet mes zemrave.
“A e dini pse dy njerëz bërtasin kur janë të zemëruar?”, pyet Gandhi. Sepse në atë çast, zemrat e tyre janë larguar, kanë ngritur mure dhe mes tyre është shfaqur një boshllëk, që fjala nuk e mbulon më lehtë. Për të kaluar këtë distancë, ata detyrohen të ngrejnë zërin, duke u përpjekur të dëgjohen mbi humnerën që i ndan. Sa më shumë zemërohen, aq më largohen, aq më fort duhet të thërrasin, sikur të donin të mposhtnin largësinë me dhunën e tingullit.
Por e kundërta ndodh kur dy njerëz janë në dashuri. Zemrat e tyre janë pranë, dhe nuk ka nevojë për britma. Një pëshpëritje e vogël është e mjaftueshme, sepse distanca është shkrirë në afërsi. Ndonjëherë ata as nuk flasin më, vetëm shihen, dhe shikimi është fjala më e plotë, më e thellë se çdo togfjalësh. Sa më e fortë të jetë dashuria, aq më e vogël bëhet nevoja për fjalë, sepse zemrat kanë gjetur mënyrën më të natyrshme për të komunikuar: heshtjen që rreh në të njëjtin ritëm.
Kështu, Gandhi na kujton: kur flasim, të mos e lejojmë zemrën të largohet. Të mos lëshojmë fjalë që shkatërrojnë urat, por fjalë që ndërtojnë afërsi. Sepse mund të vijë një ditë kur distanca bëhet aq e madhe, sa edhe fjala më e fortë nuk do të mund të gjejë rrugën për t’u kthyer më.
Ky mësim është një urë midis mendimit dhe shpirtit: të ruajmë afërsinë, të mos e harrojmë se fjala është vetëm mjet, ndërsa zemra është thelbi i lidhjes sonë.
